Pensjonariusze domu opieki opowiadają o odwiedzających ich dziewczynkach. Manon Gauthier-Faure jedzie do Szampanii, by przyjrzeć się tym relacjom i historii śmierci dwóch sióstr. Niesamowitość staje się wejściem do rozmowy o tym, co lokalna wspólnota zachowała w pamięci, a co z niej usunęła.
Interesujące jest tu przesunięcie akcentu: od pytania o zjawę do losu ludzi, których historia nie została domknięta. Krótka forma sprzyja skupieniu na miejscu i świadectwach. Dla czytelników reportaży, w których legenda odsłania realne społeczne rany.
DLA KOGO?
Dla czytelników, których przyciągają tematy tej książki i nowe perspektywy.
